De Weg Vooruit is Politieke Democratie

De Gouden Regel 'Geef wat je zou willen ontvangen / Doe anderen wat jij zou willen dat jou wordt gedaan' is de Belangrijkste Boodschap of Kern van alle grote religies en het enige meetbare / controleerbare deel van alle religies. Daarom moet het gebruikt worden om alle volkeren te verenigen voor het gemeenschappelijk goed. De rest van elke religie wat ofwel in tegenstelling is tot de 'Gouden Regel' ofwel niet controleerbaar is moet respectievelijk als misdaad of persoonlijk verklaard worden.

Posts tonen met het label prijzen. Alle posts tonen

zondag 11 mei 2014

Leiden prijsstijgingen met een Leefbaar Basisinkomen opnieuw tot armoede?

Een chatje...

V: Als er een Basisinkomen / Leefbaar Inkomen Gegarandeerd is dan doet men geleidelijk de prijzen omhoog en uiteindelijk zit iedereen in dezelfde positie als nu. Hoe moeten we daar tegen aan kijken?

A: Dat is een feit, als men meer heeft uit te geven, zullen prijzen hoger worden. Vraag en aanbod. Dus wat gebeurt er dan, de verkoper zal meer verdienen. De tussenhandel gaat ook omhoog met prijzen, marge. Een duurzame prijsstelling is essentieel en zo wordt dus meer verdient. Men kan meer personeel aannemen, etc. De spiraal draait omhoog. In plaats van nu naar beneden. Wie niet kan besteden, zal niet besteden, dat is een dieptepunt. Het is OP. Geef je mensen geld, een Leefbaar Inkomen Gegarandeerd, zullen je prijzen ongetwijfeld omhoog gaan. Er ontstaat ruimte in de middenstand. Simpel voorbeeld. De kapper. Kappers moeten nu beneden de € 20,= blijven anders komen er te weinig klanten, gaan ze naar een andere kapper. Simpel gezegd. Er ontstaan ook € 10,= kapperszaken. Prijzen dalen, marges zakken. De eigenaar moet weer zelf knippen. Als er een Leefbaar Inkomen zou zijn zouden er meer mensen naar de kapper gaan (je mag ook slager, bakker lezen). Dus die gaat meer verkopen, meer verdienen, prijzen hoeven niet meer omlaag, mensen kunnen zich het veroorloven. Dus er komt geld in het laatje, geld voor extra personeel, geld voor leuke inrichting, duurzame producten enzovoort. Dus er ontstaat werk, productie bloeit op, kwaliteit kan weer op de kaart komen. Daar zijn weer mensen voor nodig, etc. Die mensen krijgen loon, kunnen weer wat besteden.

Dus ja, prijzen gaan stijgen, maar meer werkenden gaan meer verdienen. Er ontstaat zelfs werk door de verhoogde vraag.

V: En dan zul je zeggen, die granieten werkloze met die tattoes, die kunstenaar, die levensgenieter? Wat daar mee?

A: Laat het Leefbaar Inkomen gelijk oplopen met de prijsstijgingen die ontstaan. Dat is een marginale groep. Daar kun je geen beleid op maken.

V: Zeg eens, hoeveel geld moet ik jou bieden dat je elke morgen in een fabriek staat om 07.00 uur?

A: Er is een bepaalde groep, die werkt niet, gaat niet werken en zal ook nooit gaan werken.

V: Wat daarmee te doen?

A: Dat Leefbaar Inkomen dus, laat ze. Dan hoef je ze niet meer op elk dubbeltje te controleren, scheelt een hoop geld en paranoia. Als iemand kiest voor een leven op een Leefbaar Inkomen....so be it. Wil iemand met een Leefbaar Inkomen een paar middagen meehelpen in een verzorgingstehuis, dan volstaat het Leefbaar Basisinkomen. Ze dragen bij doordat ze consument zijn.

Henry Ford die de winsten deelt met de arbeiders

V: Wil iemand 40 uur per week werken?

A: Veel meer extra. Het dubbele van het Leefbaar Inkomen Gegarandeerd als minimumloon.

V: Waar haal je het geld vandaan?

A: Simpel, uit de hogere omzetten die ontstaan door het Leefbaar Inkomen Gegarandeerd - dat wil zeggen bij een voet van het Leefbaar Basisinkomen van € 1.500,= per maand per persoon vanaf 18 jaar. Als iemand zegt dat jij als uitkeringstrekker op de samenleving teert, dan moet je hem/haar vertellen hoeveel geld je op de spaarrekening hebt. Daarna neem je enkele rijken als voorbeeld, die miljoenen aan de samenleving onttrekken...

V: Wie teert er dan het meest op de samenleving? Degene met € 850,= uitkering of degene die elke maand € 100.000,= trekt?

A: Een lid van het Europarlement is een goed voorbeeld. Die stelen met handen en voeten. Voor 1 maand heb jij een leven nodig.

Een ondernemer

maandag 27 januari 2014

Huizenprijzen, de PRAKTIJK(EN)

Tussen 1995 en 2008 stegen de huizenprijzen in Nederland met meer dan 250 procent, terwijl de kwaliteit en kostprijs niet evenredig steeg. De huizenprijzen in Nederland zijn van 1995 tot 2008 vooral zo gestegen, omdat consumenten in staat werden gesteld meer te lenen.

Voor 1995 was het gebruikelijk dat je een lening in 30 jaar afloste. De maandelijkse kosten zijn daarna gedrukt, omdat banken wilden financieren zonder aflossing. Er werden verzekeringen bij verkocht om onvoorziene situaties te dekken.

Aflossing werd niet nodig geacht, omdat het huis toch wel in waarde zou stijgen. Om huizenprijzen te laten stijgen, heb je 4 partijen nodig. De bank, een makelaar, een aannemer en een koper.

In de jaren '80 en daarvoor werd de prijs van een huis bepaald door de grond, materiaal, en loonkosten. Als een aannemer een huis wilde bouwen maakte hij een offerte, berekende materiaal, loon en natuurlijk winst. Zo kwam de aannemer aan zijn prijs. De koper ging met dit document naar de bank, kreeg een lening, loste maandelijks af en betaalde rente.

De bank wilde meer rente, dus men bedacht, we laten ze minder aflossen, krijgen we meer rente, immers de schuld blijft langer, tenminste tot men het huis verkoopt, beetje risico afdekken met een verzekering en klaar.

Door deze constructie waren de kopers ook geneigd meer te lenen, immers maandlasten leken te overzien. De aannemerij zag dat door deze constructie de prijzen op de bestaande huizen gingen stijgen, men ging meer betalen voor een bestaande woning. De situatie ontstond, dat een aannemer een huis bouwde voor kostprijs+winst die na oplevering vrijwel gelijk duurder was. Immers de prijs was niet meer gerelateerd aan bouwkosten, maar aan wat de koper kon lenen.

De aannemers dachten, ja hallo, da's leuk, we bouwen een huis en de koper gaat er met extra winst vandoor, laten we onze winstopslag verhogen. Dus het bouwen werd duurder. Een nieuwe woning werd dus duurder, zonder dat er noemenswaardige verhogingen in loon en materiaal waren. De aannemer kreeg extra winst.

Het cirkeltje ging door, huizen werden duurder, de aannemers dachten hoe kunnen we het maximale eruit halen. De oplossing lag bij de makelaars. Weet je wat we doen, we gaan geen offerte meer maken op basis van kostprijs, maar we maken een bouwtekening, laten deze aan een makelaar zien, we vragen wat zou dit huis kosten als we die daar bouwen? Mag jij dit huis voor ons verkopen, indien er nog geen koper is, kunnen wij lekker bouwen. Komt allemaal goed.

Je begrijpt, dat aannemers, geldverstrekkers en makelaars elkaar "goed" kennen, dus makelaar vraagt aan bank hoever kan ik gaan, wat kan je verstrekken? Zo kan iemand in het "wereldje" goed zaken doen.

Aldus gebeurde, de makelaar maakte een taxatie op een nog niet gebouwd huis, met deze taxatie ging de koper naar de bank en kreeg geld, immers de tegenwaarde was gedekt door een taxatierapport. Het huis was het wel waard. De bank verstrekte enorme leningen, de makelaar kreeg een percentage van de verkoopprijs, de aannemer maakte winst als nooit tevoren.

Echter, dit spelletje kun je spelen, tot tweeverdieners niet meer rente kunnen betalen, het houdt een keer op. Wat is het duurste huis dat een tweeverdiener kan belenen, het stopt dan. Men kan niet meer lenen, dus de eigenaar van een bestaand huis moet met de prijs dalen. Echter velen hebben het huis niet afgelost... Er ontstaat een restschuld...

Dus, hoe meer geld er in bezit van enkelen komt, hoe meer opgeblazen de prijs van een product zal worden. Als je het geld eerlijker (lees: gelijker) verdeeld, zal men niet in staat zijn te veel te betalen voor een product. Het is dus niet schaarste wat leidt tot inflatie, maar EGO.

zondag 27 oktober 2013

Duurzaam Prijzen met het Basisinkomen

Dit is een vertaling van Economist's Journey to Life Day 239: Sustainable Pricing with Basic Income Guaranteed

- See more at: http://economistjourneytolife.blogspot.tw/2013/07/day-239-sustainable-pricing-with-basic.html#sthash.81PE7fie.dpuf

Wanneer we kijken hoe de prijzen door de geschiedenis heen bepaald zijn, kunnen we zien dat voor de meesten door de tijd heen (tot aan de laatste 50-100 jaar) de prijzen werden vastgesteld in het belang van de eigenaar van het product/dienst, waarbij degenen die aan de producten werkten minuscule lonen werden gegeven. Vroeger, hadden we zo veel mensen die in absolute armoede en ontbering leefden dat elk loon - ook al was het vrijwel niks - 'goed genoeg' voor hen was om de baan te nemen.

Als mensen moe begonnen te worden van hun belachelijke lonen en rottige arbeids-omstandigheden, konden de ondernemers hen altijd gewoon ontslaan en hen vervangen door mensen die slechter af waren en dus niet 'zoveel zouden klagen'. Met onze neiging in de samenleving in de richting van verdeeldheid en discriminatie, was er altijd een bepaalde soort groep lager op de ladder, of ze nu van een ander ras waren, onlangs geëmigreerd, ander geslacht, lagere klasse, ... - er was altijd wel een kerel in een vreselijkere situatie die het werk zou nemen - en dus kwam er nooit een echte verandering tot stand in termen van iedereen die samen staat voor een leefbaar loon. Veel van ditzelfde scenario vindt nog steeds plaats in de wereld - waar het 'uit het zicht' plaatsvindt en dus 'out of mind'. Waar slaven en minderheden nu zijn vervangen door vervreemde arbeidskrachten in het buitenland. Zolang als 'wij het niet zijn' en 'niet onder onze neus' is - lijken we er niet om te geven.

Als we kijken naar het concept van het minimumloon, dit is een vrij nieuw concept als we het in de context van onze hele geschiedenis plaatsen. Nog niet zo lang geleden, werd het idee van een minimumloon in de Verenigde Staten zelfs als 'ongrondwettelijk' gesteld, omdat het de reikwijdte van de 'vrijheid' in de contracten beperkte. Dus de vrijheid waarbij iemand een contract ingaat, werd belangrijker geacht dan de vrijheid voor iemands Leven, voor de vrijheid van het verdienen van een leefbaar loon, waarbij je jezelf kunt onderhouden.

Dus ook al hebben we nu bepaalde beschermende punten op zijn plaats, zoals de Verklaring van de Rechten van de Mens en allerlei Verdragen die verondersteld worden onze waardigheid en welzijn te waarborgen en beschermen - we lijken nog steeds te verschuiven in onze 'oude manier' van dingen doen, waar we meer geven om de vrijheid van het contract, de vrijheid van het ondernemingsklimaat dan wij doen over de vrijheid van onze eigen Mensenrechten. Na al die jaren van zogenaamde 'progressie', zijn we er nog steeds niet in geslaagd om het simplistische verband dat tussen prijzen en lonen bestaat te zien en begrijpen.

Velen van ons die een bepaald loon verdienen, moeten nog steeds voorzichtig zijn voor onze uitgaven. Omdat onze lonen niet verzekerd zijn en zeer waarschijnlijk lager dan wat we zouden willen - zijn we kieskeurig met onze uitgaven en gaan op zoek naar het 'goedkope spul'. Hoe meer goedkope spullen we kopen, hoe meer spullen we kunnen krijgen voor ons geld. Het lijkt een rationele beslissing, volgend op 'omdat ik zo weinig geld heb, kan ik beter dingen kopen die weinig geld kosten , zodat ik kan in ieder geval mijn aankopen kan 'maximaliseren' met het weinige dat ik heb'. Omdat we aan het aanschaffen en kopen zijn van een beginpunt van angst, een startpunt van gebrek - zoeken we naar wat goedkoop is. Echter, we slagen er niet in om te zien dat de dingen alleen 'goedkoop' kunnen zijn, indien ergens langs de productielijn, andere dingen 'goedkoop' werden gemaakt - wat in de meeste gevallen zal zijn = het loon. Dus omdat we goedkope lonen hebben kopen we goedkope spullen en handhaven onze goedkope lonen omdat dat is wat we ondersteunen door middel van het kopen van goedkope dingen. Het is een cyclus die zichzelf voedt.

Wanneer we onze boodschappen en aankopen doen, kijken we alleen naar de prijzen in relatie tot onze eigen zak. We vergeten dat er een andere partij bij betrokken is zoals degenen die hebben deelgenomen aan het creatieproces, wiens lonen betaald en opgenomen moeten worden in de prijs van goederen en diensten. Wij geven alleen maar om 'de beste deal' waar we blij zijn als we iets heel goedkoop kregen en ons vervolgens bedrogen voelen als we ontdekken dat we meer betaald hebben voor iets, waar we minder hadden kunnen betalen. We hebben niet door dat voor ons om onze happy/winnende ervaring te hebben bij het krijgen van een 'goede deal', iemand anders moet worden bedrogen -- waar zij nu minder dan de werkelijke waarde betaald worden als een levende, ademende, werkende, bijdragend mens.

In de moderne samenleving, zijn de meeste van ons zowel de consumenten en de werknemers. Wij zijn degenen die het gevoel hebben alsof we winnen als we goedkope dingen kunnen kopen en wij zijn degenen die het gevoel hebben alsof we verliezen/bedrogen worden wanneer we ons salaris ontvangen.

De enige manier voor ons om een gezonde relatie naar consumptie te hebben en onze eigen waardigheid als mens als zijnde complex betrokken bij de creatie van producten voor consumptie - is door prijzen rechtstreeks te verbinden met duurzame leefbare lonen. De prijzen moeten niet eerst ingesteld worden, waarbij we alleen achteraf de 'restjes' aan het personeel geven. Leefloon moet eerst komen en niet voor onderhandeling vatbaar zijn bij de vaststelling en berekening van prijzen. Het zou ronduit illegaal moeten worden om een product of dienst op een manier te prijzen die het loonniveau van een individu vermindert tot minder dan dat van een duurzaam/minimum leefbaar loon - omdat dit een directe inbreuk op iemands recht op leven zou zijn.

Als onderdeel van de implementatie van een Basisinkomen Gegarandeerd, zouden Prijzen dus in de eerste plaats moeten dienen om leefbare lonen te ondersteunen en mag pas in de tweede plaats (of helemaal niet) worden toegepast in de richting van het doel van de bevordering van de mededinging in de naam van het bedrijf. Als iedereen op een Basisinkomen leeft of op zijn minst een minimumloon, kan iedereen zich deze vorm van duurzaam prijzen veroorloven (anders dan in het huidige systeem, waarbij voor vele huishoudens 'fair trade' producten simpelweg iemands budget overschrijden) en kunnen we een systeem hebben waar we anderen hun arbeid ondersteunen als een bijdrage aan de samenleving op de manier waarop we zouden willen worden gewaardeerd en ondersteund.